Nallıhan’ın kuş cennetine komşu ormanları, gölün sakin kıyıları, ağaçların arasında kaybolan patikaları, gizli kamp noktaları ve yıldızların altında uzanan açık alanlarıyla dolu özgür köşesinde, gece yıldızlar tepede dans ederken rüzgar yaprakları fısıldıyor, göl suyu ay ışığını yansıtıyor, ateş çıtırtıları sessizliği bozuyor, hava temiz ve davetkar, toprak, çam reçinesi ve hafif nem kokusu her nefeste içine çekiliyor. Şehirden uzak, telefon sinyali zayıf, kimse seni görmüyor, kimse karışmıyor, saat kavramı yok, sadece doğanın sesi ve içindeki bastırılmış enerji var. İçindeki zincirleri kırmak istiyorsun, kuralları unutmak, sadece hissetmek, dokunmak, koşmak, gülmek istiyorsun. Hazır mısın Nallıhan’ın orman derinliğinde, ateş başında ya da göl kıyısında geçen, plan dışı, tamamen içten gelen, durdurulması zor, sabahına kadar uzayan çılgın bir geceye?

Ceren, 26 yaşında, omuz hizasında dağınık kahverengi saçları rüzgârda savrulan, mavi gözleri gece karanlığında bile parlayan, fit ve kaslı bir vücut, uzun bacaklar, sıkı kalçalar, kollarında ve sırtında küçük doğa dövmeleri olan enerjik bir kız. Dudakları gülünce ortaya çıkan gamzeli, teni güneşten bronzlaşmış, gülüşü yüksek ve özgüvenli, sesi biraz kısık ama direkt, konuşurken gözlerinin içine bakıyor. Ceren Nallıhan’ın en iyi kamp noktalarını, göl kenarı kulübeleri, ateş yakılacak düzlükleri, kuytu köşeleri yıllardır geziyor, doğada yaşamayı seviyor. Kapıyı açtığında üstünde eski bir tişört ve şortla “geç içeri, hava soğuk” diyor, kulübenin önünde hazır ateş yanıyor, yanında soğuk bira ya da termos çay, battaniye seriyor, göl manzarasına karşı oturuyor, önce rahatça sohbet ediyor, şehirden nasıl kaçtığını, doğada ne hissettiğini soruyor, sonra birden üstüne atlıyor, “bekledim seni” diye fısıldıyor, saçlarını karıştırıyor, boynunu öpüyor. Kıyafetler yere saçılıyor, ateşin sıcaklığı tenlere vuruyor, açık havada ya da kulübenin içinde saatlerce süren, yorulmak bilmeyen bir yakınlık başlıyor, sabah gölün üstünde sis varken uyanıyorsun, yanında hala sıcak bir beden, kahkaha ve duman kokusu.

Nallıhan’ın bu tarafı tamamen kaçış yeri. Orman, göl, kuşlar, ateş… İnsan kalabalığı yok, gürültü yok, yasak yok. Telefon çekmiyor, saat yok, kimse ne yaptığını bilmiyor. Ceren tam bu ortama göre biri: programlı buluşmalardan hoşlanmıyor, akışına bırakıyor, ne istiyorsan onu yapıyor. Hem liderlik ediyor hem kendini bırakıyor. Ateş başında “ne yapalım şimdi?” diye soruyor ve cevabını hemen uyguluyor. Bazen göl kenarında battaniye seriyor, bazen kulübenin içinde ışık söndürüyor, bazen açık havada yıldızların altında uzanıyor. Her şey spontane, her şey özgür.

Kuralları az ve kesin:

• Buluşmadan önce mutlaka kısa bir sohbet. Göl kenarında ya da kulübe önünde 30-60 dakika. Ne istediğini, neyi istemediğini net söylüyorsun, o da söylüyor. Uyum yoksa “başka sefere” diyor, zorlama yok.
• Korunma şart, kendi çantasında kaliteli prezervatifler var, birkaç paket.
• Temizlik önemli, ıslak mendil, duş suyu, her şey hazır, doğada bile titiz.
• Rahatsız olduğunda tek kelime yeter, anında durur, tartışma yok, saygı her şeyin üstünde.

İlk buluşma genellikle kuş cenneti girişindeki küçük bir durakta ya da göl kıyısında oluyor. Oradan birlikte kulübeye yürüyor ya da arabayla gidiyorsunuz. Yol boyunca şakalaşıyor, elini tutuyor, “acele etme, gece uzun” diyor, arada durup gölü izliyor, saçını okşuyor. Kulübeye varınca her şey kendiliğinden akıyor. Ateş başında öpüşme başlıyor, sonra battaniyenin üstüne ya da kulübenin içine geçiyorsunuz. Ceren hem hızlı hem özenli; istediğin ritmi hemen yakalıyor. Oralde uzun ve coşkulu, analde güçlü ama kontrollü, açık havada sevişmeyi seviyor, oyuncakları da çantasında taşıyor, “deneyelim mi?” diye soruyor. Her şey senin keyfine göre şekilleniyor, o sadece akışı sağlıyor.

Mesajlaşırken direkt ve eğlenceli: “Bu akşam ormanda mısın?”, “Ateşi yaktım, gel”, “Göl kenarında buluşalım mı?”, “Battaniye serdim, yıldızlar harika” gibi kısa, net, tahrik edici cümleler atıyor. Fotoğrafları genelde ateş başında ya da göl kenarında, yüzünü tam göstermiyor, merak uyandırıyor. Buluşma öncesi mutlaka kısa bir telefon konuşması istiyor, “sesini duymak istiyorum, enerjiyi hissedeyim” diyor. Uyum yoksa buluşma olmaz.

Çiftle görüşmeyi de seviyor ama sadece gerçekten rahat, eğlenceli ve saygılı insanlarla. “Herkes aynı kafada olmalı, kimse sıkılmasın” diyor. Böyle gecelerde genelde ateş etrafında başlıyor, sonra kulübenin içine ya da açık alana geçiliyor, kimse acele etmiyor, gece uzadıkça uzuyor, kahkahalar ormana karışıyor.

Sınır konusunda tavizsiz. Bir keresinde biri fazla ısrar etmiş, Ceren sakin ama kesin “bu kadar” demiş, adamı arabasına kadar bırakmış. “Benim alanımda kimse zorlama yapamaz, herkesin keyfi önemli” diyor. Saygı olmazsa gece biter.

Sabah genelde ateşin közünde kahve yapıyor, göl kenarında ekmek kızartıyor, “bir tur yürüyelim mi, kuşları izleyelim?” diye soruyor. Sis kalkınca gölün üstünde kuşlar uçuşuyor, birlikte izliyor, “tekrar gel, bu sefer gündüz de kalalım, yüzelim” diyor. Dönüş yolunda bile enerjisi yüksek, arabada müzik açıyor, şakalaşıyor, kapıya kadar uğurluyor.

Nallıhan Ceren ile şehirden tamamen kopmak demek. Telefon kapalı, saat yok, kural minimum, özgürlük maksimum. Sadece ateş, göl, orman ve iki kişinin (ya da üç kişinin) birbirine karıştığı, sabahına kadar bitmeyen bir gece. Kimse ne yaptığını bilmiyor, sadece sen ve o anlar kalıyor.

Hazır mısın bu çılgın, serbest ve akıldan çıkmayan geceye? Ceren seni doğada, özgürce bekliyor.